بَر-تَن

زندگی برایم خوشایند است؛ تجربه‌اش همانقدر که جبر جهان اجازه‌اش را میدهد و مشاهده‌ی باقی چیزها.
جریانات اساطیری/ آیینی را در رفتار خود و باقی میبینم و میشناسم.
تن نمیدهم بر تن!
از درختان می‌آموزم که در آن سوی خیابان صبور بمانم و نزدیک به جمعی که درحال جنگند نشوم؛ زیرا این جنگ، جنگ من نیست.
من هستم و باقیِ ابر ها، باقیِ دست ها
نگاهش میکنم و به وقتش ناخودآگاهم میپاشدش بیرون.

درونم شعله‌ای است از جدال بین تجربه و سنت
از جدال بین شاهد و منظره
شاید فقط این دو «تن»
و من آن گوشه به تماشایش نشسته‌ام.